Po prostu

[kubis]

Miałam spory zastój. Tonks stoi, nic innego się nie pojawiało. Susie i Nilc przypuściły dzisiaj zmasowany atak, więc stworzyłam sobie odpowiednią playlistę, otworzyłam worda i coś wyszło. Kompletnie oderwane od jakiekolwiek fandomu, po prostu nieco przerośnięty drabble, bo nawet miniaturką nie można tego nazwać.
Ale wklejam.


Po prostu

Nie uciekła sprzed ołtarza. Żadnych teatralnych gestów, żadnych „nie, nie mogę” przed tłumem gości, a potem żadnej ucieczki do czekającego przed kościołem Tego, Z Którym Może.
Wszystko wydarzyło się... tak po prostu. Co prawda ona miała mieć następnego dnia ostatnią przymiarkę sukni, a on już wypożyczył smoking, ale nie zdecydowali się jeszcze ostatecznie na menu, a ich matki kłóciły się o kolor obrusów. Więc nic nie odbyło się w ostatniej chwili. Raczej tak po prostu.
Przyszła do niego we wtorek wieczorem, on zrobił kawę. Nawet nie mógłby powiedzieć, że coś podejrzewał. Nie. Dopiero kiedy usiedli, ona splotła ręce na kolanach, a on pomyślał, że musi być zdenerwowana, bo tylko wtedy tak robi. Poczuł, że napinają mu się mięśnie karku.
- Marek... – Tak po prostu. Marek. Nigdy nie mówiła inaczej – Mareczku, Mari, Mario – inni tak, ale ona nie, ona zawsze zwracała się do niego zwyczajnie.
I w ten wtorek też. Wyjaśniła mu, wytłumaczyła. Przeprosiła. On poprosił, żeby nie przepraszała. Ona powiedziała, że teraz wyjeżdża na trzy tygodnie, ale ma nadzieję, że spotkają się, gdy wróci. On się zgodził. Po prostu.
Kiedy wyszła, poczuł, jak bardzo boli go kark.

Parę dni później około dwudziestej zadzwonił telefon.
- Tak? Cześć, mamo.
Ze słuchawką przy uchu położył się na łóżku i wpatrzył w sufit. Matka mówiła, a on od czasu do czasu pomrukiwał na znak, że nadal jest na linii. Powiedział, że tak, zadzwonił do wszystkich i odwołał. Że tak, czuje się dobrze. Ale wreszcie zadała pytanie, którego się obawiał.
- Co teraz zrobisz?
Zauważył, że na suficie tuż przy lewej ścianie zaczyna złuszczać się farba.
- Oddam smoking do wypożyczalni.