Fikaton, dzień piętnasty, ostatni.
Sep. 15th, 2006 06:42 pm![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
kubisNo i koniec. Szybko minęło jakoś, dużo fajnych tekstów przeczytałam, pobiłam życiowy rekord pisania, bez opóźnień napisałam 15/15... i w ogóle było świetnie! :D Co prawda, czasem męcząco, ale za to Przeżyłam Fikaton;)
♥ dla Was, dudes, jesteście super!
To kiedy następny?XD
Ok, ok, nie strzelaćXD
No to siup:
Dla Akzs (![[livejournal.com profile]](https://www.dreamwidth.org/img/external/lj-userinfo.gif)
akzseinga)
This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end...
Charlie uwielbiał tę piosenkę. Mógł jej słuchać godzinami. Uspokajała go, wyciszała, a kiedy tego potrzebował – oczyszczała.
Teraz miała go tylko nieco uspokoić. Był bardzo podekscytowany. Jego pierwszy duży solowy koncert! Tak wiele się zmieniło, odkąd ostatni raz siedział w garderobie przygotowując się do występu, że czuł się jak w zupełnie innym świecie. Bez narkotyków, bez gotowych na wszystko fanek kręcących się dookoła. Bez Liama.
Wpatrywał się w swoje odbicie w lustrze i powtarzał, że wszystko będzie dobrze. Nagle otworzyły się drzwi i weszła jego menadżerka.
- Charlie, Liam tu jest, chciałby z tobą porozmawiać.
Nie miał najmniejszej ochoty się z nim widzieć. Ale był już dużym chłopcem (cóż, przy Liamie prawie zawsze to on był dużym chłopcem), nie będzie robił scen.
- Wpuść go.
Ana zniknęła za drzwiami i po chwili wszedł jego brat. Nie widzieli się pięć lat, a on niewiele się zmienił. Charlie miał tylko nadzieję, że nie wrócił do ćpania.
- Witaj, mały braciszku!
Rozczarował się.
- Cholera, Liam, znowu bierzesz! – Uchylił się przed uściskiem.
- Mógłbyś być milszy, nie widzieliśmy się od bardzo dawna.
- Od bardzo dawna, to fakt. A nasze ostatnie spotkania nie należały do najprzyjemniejszych.
Nie wiedział, które wspomnienie jest gorsze: to, jak godzinami wpatrywał się w puste miejsce po pianinie czy to, jak brat odrzucił jego pomysł powrotu na scenę. Za każdym razem czuł się właściwie podobnie.
- Byłem głupi, braciszku. Powinienem cię posłuchać, zostawić ją i dalej grać.
- Nigdy nie chciałem, żebyś porzucał żonę i dziecko, Liam. Nigdy. - Mogłeś tylko nie porzucać mnie.
- Rozstaliśmy się, tak czy inaczej – Liam skrzywił się i rozejrzał. Szuka alkoholu albo działki. Mój Boże, znowu się rozsypał.
- Nic tu nie ma.
- Widzę… Zmieniłeś się, braciszku.
- Bardziej niż myślisz. Czego chcesz?
- Zobaczyć cię, w końcu jestem twoim starszym bratem, a ty teraz wspinasz się w drodze na szczyt.
- Nigdy nie traktowałeś mnie tak, jak starszy brat powinien traktować młodszego – nie wytrzymał Charlie. – A jeśli myślisz, że wciągnę cię na szczyt ze sobą…
Rozległo się pukanie i wszedł Sayid.
- Witaj, Charlie. Ana powiedziała… o, przepraszam. – Sayid spojrzał na Liama i z powrotem na Charlie’ego. – Myślałem, że jesteś sam, przyjdę później.
- Nie, nie, wejdź. Chciałbym, żebyś kogoś poznał. – Złapał przyjaciela za łokieć i pociągnął w stronę brata. – Sayid, oto mój brat, Liam. Liam, to Sayid.
Irakijczyk wyciągnął rękę, nie spuszczając wzroku z mężczyzny. Speszony, Liam popatrzył na Charlie’ego. Ten odwzajemnił spojrzenie, pewny siebie i spokojny.
Już cię nie potrzebuję.
( Tekst o Charlie'em i Liamie chodził za mną, odkąd zobaczyłam ten odcinek z pianinem. Kopnęło mnie to mocno i tak samo mocno nie lubię Liama. To miało trochę inaczej wyglądać, miałam nadzieję, że trochę lepiej wyjdzie, ale nic. Może teraz to pianino wyjdzie mi z głowy. )
♥ dla Was, dudes, jesteście super!
To kiedy następny?XD
Ok, ok, nie strzelaćXD
No to siup:
Dla Akzs (
akzseinga)This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end...
Charlie uwielbiał tę piosenkę. Mógł jej słuchać godzinami. Uspokajała go, wyciszała, a kiedy tego potrzebował – oczyszczała.
Teraz miała go tylko nieco uspokoić. Był bardzo podekscytowany. Jego pierwszy duży solowy koncert! Tak wiele się zmieniło, odkąd ostatni raz siedział w garderobie przygotowując się do występu, że czuł się jak w zupełnie innym świecie. Bez narkotyków, bez gotowych na wszystko fanek kręcących się dookoła. Bez Liama.
Wpatrywał się w swoje odbicie w lustrze i powtarzał, że wszystko będzie dobrze. Nagle otworzyły się drzwi i weszła jego menadżerka.
- Charlie, Liam tu jest, chciałby z tobą porozmawiać.
Nie miał najmniejszej ochoty się z nim widzieć. Ale był już dużym chłopcem (cóż, przy Liamie prawie zawsze to on był dużym chłopcem), nie będzie robił scen.
- Wpuść go.
Ana zniknęła za drzwiami i po chwili wszedł jego brat. Nie widzieli się pięć lat, a on niewiele się zmienił. Charlie miał tylko nadzieję, że nie wrócił do ćpania.
- Witaj, mały braciszku!
Rozczarował się.
- Cholera, Liam, znowu bierzesz! – Uchylił się przed uściskiem.
- Mógłbyś być milszy, nie widzieliśmy się od bardzo dawna.
- Od bardzo dawna, to fakt. A nasze ostatnie spotkania nie należały do najprzyjemniejszych.
Nie wiedział, które wspomnienie jest gorsze: to, jak godzinami wpatrywał się w puste miejsce po pianinie czy to, jak brat odrzucił jego pomysł powrotu na scenę. Za każdym razem czuł się właściwie podobnie.
- Byłem głupi, braciszku. Powinienem cię posłuchać, zostawić ją i dalej grać.
- Nigdy nie chciałem, żebyś porzucał żonę i dziecko, Liam. Nigdy. - Mogłeś tylko nie porzucać mnie.
- Rozstaliśmy się, tak czy inaczej – Liam skrzywił się i rozejrzał. Szuka alkoholu albo działki. Mój Boże, znowu się rozsypał.
- Nic tu nie ma.
- Widzę… Zmieniłeś się, braciszku.
- Bardziej niż myślisz. Czego chcesz?
- Zobaczyć cię, w końcu jestem twoim starszym bratem, a ty teraz wspinasz się w drodze na szczyt.
- Nigdy nie traktowałeś mnie tak, jak starszy brat powinien traktować młodszego – nie wytrzymał Charlie. – A jeśli myślisz, że wciągnę cię na szczyt ze sobą…
Rozległo się pukanie i wszedł Sayid.
- Witaj, Charlie. Ana powiedziała… o, przepraszam. – Sayid spojrzał na Liama i z powrotem na Charlie’ego. – Myślałem, że jesteś sam, przyjdę później.
- Nie, nie, wejdź. Chciałbym, żebyś kogoś poznał. – Złapał przyjaciela za łokieć i pociągnął w stronę brata. – Sayid, oto mój brat, Liam. Liam, to Sayid.
Irakijczyk wyciągnął rękę, nie spuszczając wzroku z mężczyzny. Speszony, Liam popatrzył na Charlie’ego. Ten odwzajemnił spojrzenie, pewny siebie i spokojny.
Już cię nie potrzebuję.
( Tekst o Charlie'em i Liamie chodził za mną, odkąd zobaczyłam ten odcinek z pianinem. Kopnęło mnie to mocno i tak samo mocno nie lubię Liama. To miało trochę inaczej wyglądać, miałam nadzieję, że trochę lepiej wyjdzie, ale nic. Może teraz to pianino wyjdzie mi z głowy. )
![[identity profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/openid.png){kind=small}
no subject
Date: 2006-09-15 08:09 pm (UTC)no subject
Date: 2006-09-15 09:47 pm (UTC)Liam jest okropnym gnojkiem w tym fiku. Widać, że go nie lubisz.
Dzięki za dedykację!
no subject
Date: 2006-09-15 09:58 pm (UTC)Bardzo podoba mi się taki Charlie i jego nowa ścieżka. Bez dragów, fajek, piwa, groupies... No i te obserwacje: o byciu starszym, bardziej odpowiedzialnym bratem, pianinie, w końcu ostatnia scena i ostatnie zdanie - bardzo dobre.
no subject
Date: 2006-09-16 10:31 am (UTC)Ana i Sayid, co za zestawienie, łiiiiiiiii :D
Charlie i jego nowa droga, bez nałogów, oj cieszy mnie to, bo to daje wielkie szanse na happyendowe Carlie :D
Podoba mi się to zestawienie z bratem, zaskoczenie, że znowu się posypał, bo przecież był już na takiej dobrej drodze.
I to: Ale był już dużym chłopcem (cóż, przy Liamie prawie zawsze to on był dużym chłopcem)
- Byłem głupi, braciszku. Powinienem cię posłuchać, zostawić ją i dalej grać.
- Nigdy nie chciałem, żebyś porzucał żonę i dziecko, Liam. Nigdy. - Mogłeś tylko nie porzucać mnie.
Reasumując, mhrrrr, tylko to rozbuuuduj!
no subject
Date: 2006-09-16 12:20 pm (UTC)A za to sprzedanie pianina... wrrr!
no subject
Date: 2006-09-16 12:22 pm (UTC)no subject
Date: 2006-09-16 12:24 pm (UTC)Ale kto wie...
no subject
Date: 2006-09-16 06:29 pm (UTC)no subject
Date: 2006-09-16 06:30 pm (UTC)A mi się ostatnia scena kojarzy_jak_cholera. Przepraszam XD
no subject
Date: 2006-09-16 06:33 pm (UTC)Cieszy mnie, że Charlie wyszedł u Ciebie na prostą, bo Liam mi strzyka - nie lubię go, też nie mogę darować tego, co zrobił z pianinem, )zresztą - chyba we flashbackach każdej postaci jest jakaś osoba, której nienawidzę;P).
Dialogi świetne, Charlie taki kanoniczny, że aż mru. I słowa, że znowu się rozsypał. No i końcówka z Sayidem, ale się skwiczałam. Slash Slash Slash.? XD
no subject
Date: 2006-09-17 11:47 am (UTC)Jak to jest, że cudze teksty to mi się kojarzą, ale własne to już nie?XD
To nie miał być slashXD
no subject
Date: 2006-09-17 11:48 am (UTC)