Walka (SPN fik)

[kubis]

To jeden wielki spoiler 2x01 IMToD. Więcej nawet - to jest w zasadzie IMToD od strony Sama (duża część dialogów to cytaty z serialu).



Walka


- Chciałbym dostać z powrotem swoje ubrania – Sam zwraca się do pielęgniarki, kiedy tylko lekarz wychodzi z pokoju.

- Proszę pana, jest za wcześnie, żeby pan wychodził...

- Nie mam zamiaru wychodzić ze szpitala. – Będzie musiał, później, ale jeszcze nie teraz.

Dziewczyna oddycha z ulgą.

- W takim razie proszę cierpliwie poczekać, pana ubrania pewnie czekają na wypranie...

- Proszę pani – Sam wstaje z łóżka i patrzy na młodą pielęgniarkę z góry. – Mój brat leży w tym szpitalu, nieprzytomny. Mój ojciec leży w tym szpitalu i także jest nieprzytomny. Moje ubrania nie muszą być wyprane. Chcę je dostać teraz, żeby móc je założyć i iść zobaczyć, co z moją rodziną.

Wydawało się, że dziewczyna chce jeszcze coś powiedzieć, może o tym, że Sam spokojnie mógłby poruszać się po szpitalu w koszuli, którą ma na sobie, ale coś w jego spokojnym tonie kontrastującym z napiętą postawą ciała przekreśla jakiekolwiek jej argumenty, zanim zdąży je wypowiedzieć. Kiwa głową i wychodzi.

Sam siada na łóżku i przymyka oczy. To dopiero początek.

 

 

 

Poradzi sobie.

Jeżeli coś może przytrzymać teraz Sama przy zdrowych zmysłach, to właśnie ta jedna myśl.

Skutkowało już tyle razy, poskutkuje i teraz.

Poradzi sobie.

 

 

 

Pielęgniarka przynosi jego ubrania zapakowane w papierową torbę i zostawia go samego. Sam zakłada dżinsy, skarpetki, adidasy, t-shirt i koszulę. Kiedy wkłada kurtkę, przejeżdża dłonią po zaschniętej plamie krwi na kołnierzyku. To tylko moja uspokaja się w myślach i wychodzi z pokoju.

 

 

 

Kiedy kierowca ciężarówki wzywa karetkę, Sam stara się nie myśleć.

Stara się nie liczyć czasu, który mija, nie pytać o godzinę, w którymś momencie traci przytomność, a kiedy ją odzyskuje jest już jasno i słychać nadlatujące helikoptery.

Nie wie nawet, czy ojciec i Dean jeszcze żyją.

 

 

 

Kiedy wchodzi do pokoju Deana i widzi brata podłączonego do tych wszystkich maszyn, nieprzytomnego, czuje się, jakby sam stracił siły, jakby jego organizm przypomniał sobie nagle, że nie, nie jest zdrowy i pełen energii.

- O nie...

Przygląda się bratu uważnie, szuka jakiegoś znaku, jakiegoś sposobu, żeby to naprawić.

Bo naprawi to. Już mu się udawało. Poradzi sobie i teraz.

Zaciska zęby i kiedy do pokoju wchodzi lekarz, mantra już działa.

- Pański ojciec się obudził. Może pan iść go zobaczyć, jeśli pan chce.

To pierwsza dobra wiadomość, którą słyszy tego dnia. Ale to za mało.

- Doktorze, co z moim bratem?

Kiedy lekarz wylicza spokojnym, niemal beztroskim tonem wszystkie obrażenia Deana, Sam zaciska mocno palce na krawędzi łóżka.

- Co możemy zrobić? - Muszę coś zrobić.

- Nie będziemy pewni jego stanu, dopóki się nie obudzi – tłumaczy lekarz. - Jeśli się obudzi.

- Jeśli? – W Samie zapala się bunt, co chłopak na wpół świadomie wita z ulgą. Coś go przecież musi pchać dalej.

- ... ale musi pan być przygotowany.

 

 

 

Nokaut polega na tym, że nie jest się przygotowanym, doktorze.

 

 

 

Jedyne, na co muszę być przygotowany, to walka. Jest Winchesterem, do cholery.

Poradzi sobie.

I Dean, i on. Poradzą sobie.

 

Przez parę minut siedzi na korytarzu. Nie ruszy się stąd, póki nie będzie pewien, że jest opanowany. Muszę zadzwonić do Bobby’ego przelatuje mu przez głowę, wstaje więc z plastikowego krzesełka i rusza na poszukiwanie telefonu.

 

Kiedy wreszcie wchodzi do pokoju ojca, nie widać po nim śladu zdenerwowania.

- Dobrze cię widzieć, tato – lekko ściska mu ramię.

To wszystko.

Szybko siada na krześle, bo znikająca z jego organizmu adrenalina sprawia, że drżą mu mięśnie nóg.

John Winchester przez chwilę bacznie obserwuje syna, ocenia skaleczenia i siniaki, w końcu kiwa głową i pyta:

- Co z Deanem?

Sam wstaje, podchodzi do okna i powtarza to, co usłyszał od lekarza. Wpatruje się w szpitalny parking, dając ojcu czas na przyswojenie sobie tego i wszystkiego, co się za tym kryje. Obserwuje przyjazd dwóch karetek, patrzy jak szybko i sprawnie działają lekarze i pielęgniarki, jeszcze zanim pacjenci znikają za drzwiami szpitala.

Odwraca się dopiero na dźwięk głosu ojca.

Odbiera od niego kartę ubezpieczeniową, szybko zapamiętuje nazwisko.

- Czy lekarz mówił coś jeszcze na temat Deana?

- Nie. Słuchaj, jeśli lekarze nic nie mogą zrobić, to my musimy. – Sam czuje, jakby udzielała mu się część tej energii, którą obserwował przez okno, adrenalina znowu zaczyna krążyć w jego żyłach. – Znajdę jakiegoś uzdrowiciela, który zrobi na nim swoje czary-mary. – Słowa pojawiają się, zanim zdąży pomyśleć, skąd się wzięły.

- Poszukamy kogoś. Ale Sam, nie wiem, czy kogoś znajdziemy.

- Dlaczego nie? Znalazłem jednego wcześniej.

- Tacy ludzie zdarzają się raz na milion.

Nie rób tego, do cholery. Powiedz, że sobie poradzimy i że nam się uda.

- Więc co, mamy tak po prostu siedzieć z założonymi rękami? – Sam wie, że nie ma siły, żeby się kłócić, ale jeśli ojciec myśli...

- Nie. Powiedziałem, że poszukamy. Zajrzę pod każdy kamień, okej?

Sam oddycha z ulgą. Na chwilę.

- Gdzie jest Colt?

Nie wierzy własnym uszom.

- Twój syn umiera, a ty martwisz się o Colta?

- Polujemy na tego Demona i prawdopodobnie on poluje na nas. Ten pistolet może być naszą jedyną szansą.
Sam najchętniej zacząłby krzyczeć, ale udaje mu się zachować spokój.

- Jest w bagażniku. Odprowadzili samochód na złomowisko.

- W porządku, musisz oczyścić bagażnik, póki jakiś złomiarz zobaczy, co tam jest.

Zająłem się tym.

- Zadzwoniłem już do Bobby’ego. Jest jakąś godzinę stąd, odholuje samochód do siebie.

- Okej. Jedź z Bobby’m i przywieź mi tego Colta. I uważaj na szpitalną ochronę.

- Mam wszystko pod kontrolą. - Poradzę sobie. Zawsze sobie radziłem. Sam wstaje. Daje sobie dwie sekundy, zanim przestaje czekać, aż ojciec powie coś jeszcze.

- Hej. – Odwraca się na dźwięk jego głosu. – To lista rzeczy, których potrzebuję od Bobby’ego.

Nie bądź ckliwą babą, Sam niemal słyszy głos Deana. Bierze od ojca kartkę.

- Po co ci to?

- Do ochrony.

Kiwa głową i jest już przy drzwiach, kiedy przypomina sobie o czymś.

- Hej, tato... Demon powiedział, że ma plany w stosunku do mnie i dzieci takich, jak ja. Wiesz, o co mu chodziło?

Ojciec kręci głową.

- Nie, nie wiem.

 

 

 

Sam nie jest pewien, czy mu wierzy.

 

 

 

Impala wygląda bardzo źle. Ale to nieważne.

- Jeśli jest tu chociaż jedna rzecz, która działa, mnie to wystarczy. Nie poddamy się. - Bo jeśli poddam się raz, przegram.

Wygląda na to, że Bobby rozumie.

- Okej. Zrobi się.

 

Sam myśli, że najtrudniejsze mają za sobą, dopóki nie zauważa dziwnego spojrzenia, które mężczyzna rzuca mu znad kartki.

Kurwa mać.

 

 

 

Znowu czuje się jak idiota, dławi w sobie głupie rozczarowanie, którego już dawno powinien się oduczyć. Złość jest lepsza, bo to dodatkowa energia, dodatkowa adrenalina, dlatego nie stara się jej stłumić, kiedy przebiera się i wraca do szpitala.

 

 

 

Po raz kolejny ma poczucie deja vu, po raz kolejny to delikatne porozumienie, które osiągnęli (które jest mu teraz potrzebne, do cholery!) rozpada się. W relacjach z ojcem zawsze w końcu czuł się przegrany.

- Gdybyś zabił to cholerstwo, kiedy miałeś okazję, nic z tego by się nie wydarzyło!

- Było w tobie, tato! Zabiłbym też ciebie!

- Taak, a twój brat nie byłby teraz w śpiączce!

 

 

 

Jeśli teraz wyjdziesz, nie wracaj.

 

 

 

Zawsze przegrany.

- Idź do diabła.

 

A potem szklanka rozbija się i nie ma czasu zastanawiać się, czy to znaczy to, co myśli, że znaczy, bo lekarze biegną właśnie do pokoju Deana. Sam jest tuż za nimi.

Defibrylator.

- O nie...

 

 

 

Onienienienienie, NIE!, Nie, proszę, nie! Sam przestaje już myśleć, że da sobie radę, nie da sobie rady, nie teraz, nie tym razem, nie tak. Patrzy, jak lekarz czwarty raz próbuje bezskutecznie pobudzić pracę serca Deana, robi mu się ciemno przed oczami, czuje, że za chwilę upadnie i przestanie oddychać, tak samo jak jego brat...

 

 

 

Nagle pojawia się to dziwne uczucie, jakby powietrze zafalowało, a on sam został gwałtownie wciągnięty pod wodę i słyszał echo głosu Deana.

Charakterystyczny dźwięk aparatury przywraca Sama do rzeczywistości.

- Jest puls. Rytm się stabilizuje.

 

Potem stoi jeszcze długo na korytarzu, nie odrywając wzroku od brata. Po jakimś czasie wydaje mu się, że wyczuwa Deana, że słyszy jego głos. Nie martw się, Sammy. Nigdzie się nie wybieram. Rozgląda się po korytarzu, ale nikogo nie widzi.

 

- Co masz na myśli, mówiąc, że coś wyczułeś?

- To było... wyczułem Deana. Jakby tam był, jako duch, czy coś. Nie wiem, czy to moje zdolności, czy nie... Myślisz, że to możliwe? Myślisz, że jego duch może być w pobliżu?

- Wszystko jest możliwe.

I nagle Sam już wie, co robić dalej.

- Jest tylko jeden sposób, żeby się przekonać – mówi i odwraca się w stronę drzwi.

- Gdzie idziesz?

- Muszę coś kupić, niedługo wrócę.

- Czekaj, Sam... Obiecuję, że nie zapoluję na Demona, dopóki nie będziemy wiedzieć, że z Deanem wszystko w porządku.

Sam nie chce się teraz zastanawiać, czy wierzy ojcu, czy nie.

 

 

 

Wolałby nie.

 

 

 

Kiwa głową i wychodzi.

 

Trochę czasu zajmuje mu znalezienie tego, czego szukał (w sklepie z zabawkami), ale kiedy wraca do szpitala, Dean nadal jest nieprzytomny.

- Hej... Pomyślałem, że może jesteś w pobliżu i... jeśli jesteś, nie nabijaj się ze mnie, ale, uhm... – Sam czuje się jak kretyn. Doskonale wie, co jego brat by powiedział. – Ale to jedyny sposób, żebyśmy mogli pogadać.

A ja muszę wiedzieć, że gdzieś tu jesteś.

 

I kiedy tarcza się przesuwa, kiedy już wie, że nie jest sam, dopiero wtedy oddycha głęboko, z ulgą.

- Dobrze cię słyszeć, stary... Bez ciebie to nie jest to samo, Dean.

Po chwili bierze się w garść, a wtedy tarcza znów zaczyna się poruszać.

P-O-L-O-W-A-N-I-E.

Okej, z tym możemy sobie poradzić.

 

Ż-N-I-W-I-A-R-Z.

Żniwiarz...

 

- Dean... Czy on ściga ciebie?

TAK.

 

 

 

Nokaut polega na tym, że nie jest się przygotowanym.

 

 

 

- Jeśli przyszedł tu w naturalny sposób, to nie ma jak go powstrzymać... Słuchaj... - Zbierz się do kupy i działaj. MYŚL. - Nie. Nie, nie, nie. Musi być jakiś sposób. – Wstaje i jest gotowy do walki. - Musi być. Tata będzie wiedział, co robić.

 

 

 

Dobrze, że nie robił sobie zbyt wielkich nadziei.

 

 

 

Wraca do Deana i ma ochotę przeprosić go, że przyszedł sam, ale dusi to w sobie. Mają ważniejsze sprawy.

- Hej. Taty nie było w pokoju, ale mamy jego dziennik, więc, kto wie, może coś tu znajdziemy.

Przegląda dokładnie cały notes, bezskutecznie. Zdaje sobie sprawę, że jeśli Dean jest gdzieś obok, to wie o tym, ale i tak mówi głośno:

- Nie znalazłem niczego. Nie wiem, jak ci pomóc. - Przepraszam, Dean. - Ale będę próbował, tak długo, jak ty będziesz walczył. – Uśmiecha się lekko. – Daj spokój, nie możesz przecież zostawić mnie samego z tatą, pozabijamy się wzajemnie, wiesz o tym.

Nagle uśmiech znika i Sam znowu czuje, że już nie ma siły.

- Dean, musisz się trzymać. Nie możesz odejść, stary, nie teraz. – Stara się, żeby głos mu się nie łamał. - Dopiero co zaczęliśmy znowu być braćmi.

 

 

 

Nie czuł się tak samotny od czasu swoich pierwszych dni po wyjeździe na studia.

 

 

 

- Słyszysz mnie?

 

Kilka następnych godzin to jedne z najdłuższych w życiu Sama. Cały czas siedzi przy Deanie, równocześnie starając się znaleźć sposób na to, by zdarzył się cud.

A potem cud się zdarza.

 

 

Kiedy jest już po wszystkim, na scenę powraca ojciec. Sam niemal czuje żółć w gardle.

- Gdzie byłeś w nocy? - Gdzie byłeś, kiedy cię potrzebowaliśmy?

- Musiałem zająć się kilkoma sprawami.

- Zaskakujące. - Oczywiście. Bo czemu miałbyś zajmować się synami.

- Daj spokój, Sam – odzywa się Dean, ale on nie zwraca uwagi.

- Ścigałeś Demona?

Kiedy ojciec zaprzecza, Sam ma dość. Dość jego samego, jego spokojnego głosu, jakby nic się nie stało, dość tego, że zawsze, zawsze tak jest.

- Dlaczego ci nie wierzę? - Dlaczego zawsze wierzę i zawsze mnie rozczarowujesz?

- Czy możemy się nie kłócić? Przez połowę czasu, kiedy się kłócimy, nie wiem nawet, o co nam poszło. – Sam przygląda się ojcu uważnie. Coś jest nie tak. – Słuchaj, Sammy, popełniałem błędy, ale zawsze starałem się najlepiej, jak mogłem. Nie chcę się więcej kłócić, dobrze?

- Tato, dobrze się czujesz?

- Tak. Tak, jestem po prostu trochę zmęczony. Przyniósłbyś mi kawy?

- Jasne.

 

Za drzwiami Sam rozluźnia napięte ramiona i powoli idzie w stronę automatu. Teraz, gdy z Deanem wszystko jest już w porządku, nie może się doczekać, kiedy weźmie prysznic i się prześpi. Ostatnia doba była jak jazda kolejką górską zbyt wiele razy. Czekając, aż kubek napełni się kawą, opiera się o ścianę i przymyka oczy. Dopiero teraz, kiedy adrenalina całkiem opada, kiedy żaden z nich nie jest już w niebezpieczeństwie, dopiero teraz świadomość wszystkiego, co stało się przez ostatnie kilkadziesiąt godzin, dociera do niego ze zdwojoną siłą.

Ale nie ma czasu tego analizować, jeszcze nie, nie, dopóki nie znajdą się u Bobby’ego, gdzie Sam będzie mógł pomyśleć o tym w samotności.

Najważniejsze, że sobie poradził.

Najważniejsze, że im się udało.

 

 

Nie spieszy się z powrotem, chce dać ojcu i Deanowi jeszcze chwilę w cztery oczy. Mijają go lekarze i pielęgniarki, a on cieszy się, że cały ten pośpiech, wyścig z czasem, już go nie dotyczy.

Bezwiednie rzuca okiem na pokój taty i widzi go leżącego na podłodze. Kolejny szok i przez chwilę ogarnia go panika, póki nie dusi jej w sobie po raz kolejny, a potem dopada do ojca i wzywa pomocy.

 

 

- Czas śmierci – 10:41.

 

 

 

Sam ma dość, że zawsze to on jest tym, który przeżywa.

 

 

 

Jest tak bardzo zmęczony.

 

 

 

______

(Napisało się. Jak 90% moich tekstów, wyszedł inaczej niż planowałam. Podejrzewam, że przydałoby mu się leżakowanie i poprawki. Ale taka dawka IMToD i Samowego angstu w nim, jaką sobie zafundowałam, sprawiła, że ten angst zaczął się na mnie przenosić za bardzo i chcę się go pozbyć, więc wklejam.)

Comments

[novin-ha.livejournal.com]

Czytało się przyjemnie. Wydaje mi się, że momentami nie byłam do końca pewna, czy wiem, o co chodzi, ale wplotłaś to w akcję odcinka nieźle, ta Ouija czy jak tam to się zwie w sklepie z zabawkami niezły motyw. Fajnie napisane. I ten ojciec taki na marginesie zupełnie, a jednak ważny.

I wiesz, jako Pratchett fan przyzwyczaiłam się, że Reaper to Kosiarz i ten Żniwiarz mnie zupełnie zaskoczył XD Zastanawiałam się dłuższą chwilę o co biega LOL.

[kubis.livejournal.com]

I wiesz, jako Pratchett fan przyzwyczaiłam się, że Reaper to Kosiarz i ten Żniwiarz mnie zupełnie zaskoczył XD Zastanawiałam się dłuższą chwilę o co biega LOL.
Wydaje mi się, że spotkałam się kiedyś ze Żniwiarzem właśnie, a na dodatek w napisach był "Żniwiarz" i tak się zafiksowałam. Może używa się obu?

Dzięki za komentarz, darling!

[le-mru.livejournal.com]

Znajdę jakiegoś uzdrowiciela, który zrobi na nim swoje czary-mary. – Słowa pojawiają się, zanim zdąży pomyśleć, skąd się wzięły.

I'll find some hoodoo priest to lay his mojo on him. I między innymi dlatego ten odcinek jest taki kick-ass - po prostu za dużo momentów, które sprawiały, że z ust wyrywało się aww, gasp albo oh god no dean1 (albo oh god nooooo Joooohn).

Jest może trochę racji w tym, że można by to dopracować. Ale rozumiem, czemu chciałaś zrzucić to z serca - tekst tchnie taką nerwową, pełną napięcia atmosfera. Wiesz co, jeszcze wczoraj podczas swojego tradycyjnego łazienkowego laga myślałam dokładnie o tym - że Sammy to nie taka pierdoła, na jaką czasem wygląda, że kiedy coś grozi jego bratu, Sam potrafi zawsze zakasać rękawy i temu zaradzić. Nie płacze w poduszkę, tylko daje z siebie wszystko. Świetnie to uchwyciłaś. Sam, może i wrażliwszy od reszty swojej rodziny, jest ulepiony z tej samej twardej gliny.


Nokaut polega na tym, że nie jest się przygotowanym.

Naprawdę z przyjemnością przywitałam powrót Twoich celnych spostrzeżeń.

[kubis.livejournal.com]

Sammy to nie taka pierdoła, na jaką czasem wygląda, że kiedy coś grozi jego bratu, Sam potrafi zawsze zakasać rękawy i temu zaradzić. Nie płacze w poduszkę, tylko daje z siebie wszystko.
To właśnie to, o co mi chodziło. Oglądając IMToD za pierwszym razem, poza "oh noooo Joohn, nooo", miałam takie: rany, Sam jest całkiem sam i ma cały ten shit na swoich barkach:((

Dzięki za komentarz^^
*odstawia IMToD na czas jakiś. Dłuższy.*

[le-mru.livejournal.com]

Ja o tym pomyślałam jeszcze w Faith - Sam może być tym młodszym bratem, ale reguła nobody hurtsmy brother działa tutaj w obie strony.

Ale moja ulubiona scena w IMTOD? Ta z planszą. Świetne. Kripke wymiótł tutaj.

A w finale sezonu? Jak Sam, nie kwestionując oceny Deana, przechodzi na stronę brata. Bez dyskusji. Chociaż po drugiej stronie Colta jest jego ojciec.

[kubis.livejournal.com]

#%$%&&#$@ skasowało mi komentarzzzz!!! ^%&%#$%

Ja o tym pomyślałam jeszcze w Faith - Sam może być tym młodszym bratem, ale reguła nobody hurts my brother działa tutaj w obie strony.
Czytasz w moich myślach, przyznaj się:P Kiedy odpisywałam na Twój komentarz, chciałam napisać "Bo już w Faith...", ale stwierdziłam, że może odpuszczę, bo jak się rozkręcę nt.Sama to ciągnę i ciągnę.
Bo cieszę się z Faith, a wręcz uwielbiam Kripke za IMToD, bo pokazali tę część Sama, która w nim jest zawsze, choć przeważnie niewidoczna, przykryta Starszym-Bratem Deanem i Twardym-Ale-Nadopiekuńczym Ojcem Johnem. Sam zrobiłby dla swojej rodziny wszystko, jest to dla niego naturalne i oczywiste (widać to chociażby, kiedy bez zahamowań czy chick flick moments mówi "I'd die for you").
Bo młodsze rodzeństwo może być młodsze, ale wie, co to znaczy nobody hurts my brother, mówię z autopsji;)


A w finale sezonu? Jak Sam, nie kwestionując oceny Deana, przechodzi na stronę brata. Bez dyskusji. Chociaż po drugiej stronie Colta jest jego ojciec.
Kocham tę scenę, srsly. Jest tylko Dean?, kiedy Sam wchodzi i nie wie, co się dzieje, a potem bez dalszych pytań po prostu staje obok niego.

I tę, kiedy nie strzela, dla Deana.


(Mówiłam, że jak się rozgadam, to już koniec:P)

[le-mru.livejournal.com]

Ostatnio, w 2 sezonie, ta ich równowaga sił była nieco zaburzona właśnie przez Sama - Dean chciał zatrzymać świat i wysiąść, a Sam go głównie napędza do przodu. Kiedy obejrzysz nowy odcinek, odkryjesz, że teraz powoli chłopaki wracają do równowagi. Ktoś gdzieś napisał, że niedługo Dean pozwoli Samowi prowadzić Impalę - i to już było widać pod koniec Hunted, kiedy Sam siedział w środku samochodu, podczas gdy Dean opierniczał Ellen - Sam jakby został znowu dopuszczony do zasadniczej deanowatości, mimo że ta sprawa z demonem nadal jest pomiędzy nimi.

[armen-in-black.livejournal.com]

Czasami nienawidzę lj'a. -_-
Wahałam się, ale jednak postanowiłam się przełamać. ;-)

Dobrze, że jestem już po IMToD, bo byłabym lekko...zdziwiona? Ale nie o tym chciałam.
Robi wrażenie. Pokazujesz Sama z zupełnie innej strony. Pokazujesz, że on da sobie radę, mimo wszystko. Jest silny, a przynajmniej stara się być silny za wszelką cenę. Jednocześnie ukazujesz ile go łączy z rodziną. Z Deanem. Nie poddaje się. Za wszelką cenę chce pomóc bratu.
Bardzo się podobało.

*oddycha głęboko* Wow, nie wierzę, że się na to zdobyłam. ;)
Pozdrawiam!

[kubis.livejournal.com]

Pokazujesz Sama z zupełnie innej strony. Pokazujesz, że on da sobie radę, mimo wszystko. Jest silny, a przynajmniej stara się być silny za wszelką cenę. Jednocześnie ukazujesz ile go łączy z rodziną. Z Deanem. Nie poddaje się. Za wszelką cenę chce pomóc bratu.
Ja go tak widzę:) On wcale nie jest słabym, bezradnym chłopcem, podczas gdy Dean i Papa odwalają czyny bohaterskie. Nie wyjechał na studia ze strachu. Sam jest po prostu (może głupio zabrzmi) silny ciszej. To nie rzuca się w oczy, ale jeśli przyjrzeć się jego zachowaniu, widać to wyraźnie.

Dzięki za komentarz!:)) Byłam bardzo niepewna tego tekstu.
A tak w ogóle, musiałaś się przełamać, żeby przeczytać, żeby skomentować czy czemu? Mam nadzieję, że nie przeze mnie, bo nie gryzę;)
Pozdrawiam!

[armen-in-black.livejournal.com]

Musiałam się przełamać, żeby skomentować. ;) Bardzo trudno przychodzi mi nawiązywanie kontaktów z nowymi ludźmi i komentowanie. Ale kiedy zrobię już ten pierwszy krok, to jakoś idzie mi to o wiele łatwiej. :)
Wiem, że nie gryziesz! Dlatego jednak zdecydowałam się skomentować. :) A jak jeszcze usłyszałam, że lubisz Sama, to już w ogóle powiedziałam sobie: "Przełamię się i zagadam". ;)

[kubis.livejournal.com]

:) Fajnie, że się przełamałaś :)

Sam ♥ Już od Pilota miałam do niego słabość, która potem już tylko się powiększała;)
Słyszałam, że Ty i Pelle też jesteście fankami Sama, bardzo dobrze, już nie jestem wyjątkiem w naszym małym fandomie;)

[armen-in-black.livejournal.com]

Też się cieszę :)

Ja też go od razu polubiłam. Jest bardziej w moim typie. ;)
Dobrze słyszałaś. :) Witamy w kółku adoratorek Samuela Winchestera. :)

[mlekopijca.livejournal.com]

Yay! Są takie na tym świecie!

[armen-in-black.livejournal.com]

Jasne, że są! ;D

[pellamerethiel.livejournal.com]

Patrz, tu Twój Evil Twin, który dokopał się do Twoich starszych tekstów i poczuł się pozytywnie przygnieciony dużą dawką Sammy-angstu. :P
Wooow, jak się cieszę, że udało Ci się uporać z napisaniem fika (kiedy ja jeszcze nie dotarłam do 2 sezonu XD), którego tak napisać chciałaś. :)))) No i tak fajnie wyszło! Bardzo, bardzo angstowo, ale tak dogłębnie, prawdziwie i bardzo in-character, moim zdaniem. Tj. na ile mogę się wypowiadać na temat być albo nie być in-character Sama. XDDD

Kiedy wkłada kurtkę, przejeżdża dłonią po zaschniętej plamie krwi na kołnierzyku. To tylko moja uspokaja się w myślach i wychodzi z pokoju.
Omg, te słowa dają po głowie, naprawdę. Tak samo jak to budzenie się i tracenie przytomności, gdy przylatuje helikopter, a Sam nawet nie wie, czy ojciec i brat jeszcze żyją.

Sam myśli, że najtrudniejsze mają za sobą, dopóki nie zauważa dziwnego spojrzenia, które mężczyzna rzuca mu znad kartki.
Kurwa mać.
Świetne.

Nagle pojawia się to dziwne uczucie, jakby powietrze zafalowało, a on sam został gwałtownie wciągnięty pod wodę i słyszał echo głosu Deana.
Bardzo spodobały mi się te słowa o wciągnięciu pod wodę - lubię takie smaczki!♥

Wielkie brawa :)

[kubis.livejournal.com]

Aj law ju forewer, maj Tłin! ♥

Dzięki za świetny komentarz, pisanie tego fika dało mi po głowie tym angstem i wiem, że mógłby być lepiej dopracowany, fajnie, że wyciągnęłaś fragmenty, które ci się podobały :)

Dzięki! :*

[mlekopijca.livejournal.com]

Dawno temu przeczytałam i postanowiłam, że wrócę, jak się przegryzę.

To co rzuca mi się w oczy, to fakt, że czasem powiedziane jest troszeczkę za dużo, kilka słów, jedno zdanie tu czy tam, ale w tym wszystkim ten fik jest niesamowicie spójny. I strasznie, strasznie gorzki. Gorzka narracja i zgorzkniały, wściekły Sam, który musi dać sobie radę, jak zawsze (i nagle, w tej chwili, jeszcze bardziej nie kupuje pijącego Sama z czwartego sezonu). Jest ten ojciec, który gra tu drugą rolę i którego intencji Sam nigdy do końca nie rozumie. I nieprzytomny Dean, gdzieś w tle, wokół którego to wszystko naprawdę się kręci, brat, bez którego Sam nie poradzi sobie z ojcem (CHCĘ PRZECZYTAĆ FIK, W KTÓRYM DEAN TAM UMIERA, A SAM ZOSTAJE Z JOHNEM!!! Y/Y?).

Lubię te fragmenty, w których jest mowa o Samie napędzanym adrenaliną. Drobiazgi, obserwacje.
Dobre są sceny, których nie było w odcinku, jak prośba o ubranie. No i niektóre strasznie celne zdania:

Zaciska zęby i kiedy do pokoju wchodzi lekarz, mantra już działa.

Sam nie jest pewien, czy mu wierzy.

Złość jest lepsza, bo to dodatkowa energia, dodatkowa adrenalina, dlatego nie stara się jej stłumić, kiedy przebiera się i wraca do szpitala.

W relacjach z ojcem zawsze w końcu czuł się przegrany. <333

Sam nie chce się teraz zastanawiać, czy wierzy ojcu, czy nie.

Wolałby nie.

Nokaut polega na tym, że nie jest się przygotowanym.

- Czas śmierci – 10:41.

Sam ma dość, że zawsze to on jest tym, który przeżywa.

Jest tak bardzo zmęczony.

Gorzkie jak diabli Kubiś. Klimatyczne. I bardzo Samowe.

[kubis.livejournal.com]

(CHCĘ PRZECZYTAĆ FIK, W KTÓRYM DEAN TAM UMIERA, A SAM ZOSTAJE Z JOHNEM!!! Y/Y?)
y? *wpisuje sobie na listę* Chociaż to "zostaje" byłoby raczej względne.

Pamiętam, jak zangstowało mnie pisanie tego fika. Oglądane w kółko kawałki IMToD i wchodzenie w ten angst Sama sprawiły, że to wszystko przeszło na mnie.
Cieszę się, że udało mi się to jakoś przekazać.

Dzięki!

[mlekopijca.livejournal.com]

Zostaje w sensie "na tym padole zostaje". I czy ty czasem nie miałaś kiedyś takiego pomysłu, z tym, że Sam czuje wyraźnie, że John wolałby, żeby to Dean przeżył?

[kubis.livejournal.com]

Na pewno miałam pomysł, że gdyby to Sam zapadł w śpiączkę, John by się z żadnym demonem nie układał. Gdzieś nawet mam jakieś dwa zdania tego tekstu chyba.

Ale gdyby Dean zmarł, Sam na pewno czułby, że John wolałby, żeby to Dean przeżył.
Ech, relacje Sam-John... Materiał na x fików.